มนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่
เคยคิดไหมว่า ตัวเรา “เล็ก” แค่ไหน
ในโลกที่หลายคนอยากเป็น ใหญ่
รูปลักษณ์ ร่างกาย อำนาจ ชื่อเสียง ฐานะ
แข่งกันมี แข่งกันเยอะ แข่งกันใหญ่
ยิ่งใหญ่ ยิ่งดี โอ้โห บนโลกนี้ ฉันช่างใหญ่เสียเต็มประดา
แต่เคยลองคิดไหมว่าจริงๆแล้วชีวิตเรานั้น เล็กกกกกกกกกก สักแค่ไหน
หากเทียบกับแผ่นดินประเทศ ตัวเราก็ไม่ต่างจากก้อนขี้มูกในโรงขยะอ่อนนุช
หากเทียบกับลูกโลก ร่างกายเราเล็กจิ๋ววววสักเพียงใด
หากเทียบกับขนาดของดวงอาทิตย์ ร่างกายของเรา ปะป๊า พี่เบิ้ม ไอ้เปี๊ยก…จะเห็นความแตกต่างไหม
หากเทียบกับจักรวาล … ตัวตนของเรายังจะมีอยู่หรือไม่ ?
เริ่มขำหรือยัง ที่ทำไมทั้งชีวิต เราแม่งมัวแต่แข่งกัน ‘ใหญ่’
มนุษย์เราไม่ต่างจากไวรัสของไวรัสของไวรัส หากเทียบกับจักรวาลที่นึกภาพไม่ออกว่าสิ้นสุดที่ตรงไหน
หาก จักรวาลคือร่างกาย
ระบบสุริยะคือระบบขับถ่าย
ดาวเคราะห์ ดาวฤกษ์ ดาวหาง คืออวัยวะ
ลูกโลกที่เราอยู่ คือ ติ่งอะไรสักอย่าง เล็กๆ ในร่างกาย
และมนุษย์อย่างเรา ก็คือไวรัสตัวร้ายที่อาศัย ใช้ชีวิต แพร่พันธุ์อย่างคึกคะนองบนติ่ง ติ่งนี้
หลายหมื่นพันปีที่ผ่านมา มนุษย์ก่อสร้าง ขุดเจาะ บุกรุก ทำลาย ปล่อยของเสีย โดยให้ความหมายกับสิ่งเหล่านั้นว่า “ความเจริญ”
มุนษย์เป็นไวรัสตัวเล็กๆ ที่ค่อยๆ กัดกินร่างกาย และกำลังทำให้ลูกโลกที่เราอาศัยอยู่นี้ เป็น “เนื้องอกเนื้อร้าย” ที่ใกล้จะตายลงทุกวัน
จักรวาลกำลังเป็นมะเร็ง มะเร็งตรงติ่งที่เรียกว่าโลก
“โลกมะเร็ง”
นานวันเข้า ติ่งนี้เริ่มป่วย เริ่มไม่สบาย เสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา ติ่งโลกเริ่มแสดงอาการออกมา
และก็พาไวรัสบนติ่งเดือดร้อน ตระหนกตกใจ กรีดร้องโวยวาย และทำหนัง “โลกจะแตกแล้ว /สัตว์ประหลาดบุกโลก” ออกมาเตือนสติกันอย่างหน้าไม่อาย -*-
พอติ่งเริ่มมีความร้อน ไวรัสก็ได้พบกับถิ่นที่อยู่ที่ร้อนขึ้นทุกวัน (ไวรัสก็เลยได้แคมเปญรณรงค์สุดเก๋ไก๋ว่า ลดโลกร้อนกันเถอะ)
พอติ่งเริ่มขยับเคลื่อนไหวไม่สบายตัว ไวรัสก็พบกับแผ่นดินไหวที่รุนแรง
พอติ่งเริ่มกักเก็บของเหลวไว้ไม่อยู่ ไวรัสก็ตาลีตาเหลือกหนีน้ำท่วมกันจะเป็นจะตาย
กี่หมื่นกี่พันปีแสนยาวนาน ที่ไวรัสมนุษย์กัดกินติ่งโลกให้ผุกร่อนตลอดมา – อาจเป็นระยะเวลาสั้นๆ เพียงแค่ 10 ปี ของร่างกายจักรวาล ที่ป่วยขึ้นตามกาลเวลา
ไอ จาม ฮัดเช้ย เกา กินยา ผ่าตัด แป๊บเดียว โรคจากติ่งนี้ก็จะหมดปัญหา
สักวันลูกโลกที่เป็นเนื้องอก เนื้อร้าย ก็จะกลายเป็นเนื้อตาย
ตายเพราะเนื้อมือไวรัสตัวจิ๋วๆ ที่เรียกว่ามนุษย์
เมื่อเนื้อตาย ไวรัสก็คงอยู่ไม่ได้
ก็คงตายไปพร้อมๆ กับติ่ง
จะช้าหรือจะเร็ว ก็ขึ้นอยู่กับว่าไวรัสเหล่านี้จะเพลาๆ มือกัดกินโลกกันน้อยลงได้บ้างหรือไม่
จะมีหัวคิดพอหรือไม่ที่จะเปรียบเทียบว่า น้ำท่วมอย่างนี้ เขื่อนหรือป่ากันแน่ที่ควรจะมีให้มากกว่าเดิม
จะใช้ปัญญาบ้างหรือไม่ ว่าจะละโมบหน้ามืด ลักลอบ กัดกร่อนโลกไปมากมายเพื่ออะไร ในเมื่อกระพริบตาอีกไม่กี่ที มึงก็ต้องตายจากโลกนี้ไป
ชีวิตเราก็มีความหมายเพียงเท่านี้ เป็นเพียงจุดเล็กจิ๋วเศษเสี้ยวผงธุลี ในระบบซูเปอร์มหามหึมาใหญ่โตมโหฬาร ที่พร้อมจะดับสลายไปพร้อมๆ กัน
100 ปี ของชีวิตมนุษย์ คงน้อยนิดเทียบไม่เท่า 1 วินาทีของชีพจรจักรวาลกระตุก
จะดิ้นรน อยากใหญ่ อยากโต อยากมี อยากได้กันไปเพื่ออะไร
มองตัวเราให้เล็ก เพื่อปัญญาและจิตใจที่ใหญ่ขึ้น…สาธุ
( /^o^)/ โห่ ฮี๊ โห่ ฮี๊ โห่ ฮี๊ โหยยยย…..ฮิ้วววว!!! \(^o^\ )
บทความนี้ถูกใจพี่มากเลยน้องลืมเอ๊ย!!!
มนุษย์เรามันก็เป็นแค่เศษเสี้ยวเมี่ยงอะไรสักอย่างนึงในจักรวาลนี้เท่านั้น
แต่มนุษย์ก็ยังหลงผิดคิดว่าตัวเองเป็นผู้ยิ่งใหญ่อยู่ได้ น่าขำเนอะ
“โลกมะเร็ง” นี้ ต่อให้กินชีวจิตสูตรไหนๆ ก็คงไม่มีทางรักษาแล้วล่ะ
เย้ๆๆ พี่ก้องมาแว้ววววว ^o^