วันที่ผมไปดูบอล ‘ที่สนาม’

ถ้าวันนี้ผมไม่ได้ไปดูบอลไทย ที่ “สนาม”

ผมก็คงไม่มีโอกาสได้เห็น…

-แม่พาลูกไปยืนตรงอุโมงค์นักกีฬา “เดี๋ยวพ่อเดินออกมาแล้วยื่นมือไปแตะมือพ่อด้วยนะลูก… มาแล้วๆ…” ^^

 

-พริตตี้สาวสวย(มาก)……………………………………(มาก จริงๆ นะ)

 

-ภาระอันหนักหน่วงของกรรมการคนที่ 4 (ริมสนาม) ที่ต้องคอยรับมือกับโค้ชที่เกรี้ยวกราด ตลอดเวลา (ย้ำ ตลอดเวลา!)

 

-รปภ.ริมสนาม บุรุษที่ได้อยู่ชิดริมขอบสนามครบ 90 นาทีทุกนัด  แต่ไม่เคยได้ดูบอลเลย (เพราะต้องยืนตามระเบียบพัก หันหน้าเข้าหากองเชียร์ตลอด -*-)

-เด็กเก็บบอล วัยสิบสองขวบ…ที่เดาะบอลได้เป็นพันครั้ง…

 

-เพลงเชียร์กระหึ่ม ภาษาไทย ที่ร้องจากใจ และศรัทธา…(ขนลุก)

 

-สุรชัย จิระศิริโชติ ตำนานปราการหลังทีมชาติไทย …ในบทบาทคนขายหมูทอดเงียบๆ หน้าสนาม

 

-การเกื้อกูลกัน บนม้านั่งนักข่าวกีฬา

      เปรี้ยง! เฮ!!!!

     ช่อง3 : เอ่อ…เข้ายังไงวะ ดูทันมั้ย?

     สยามกีฬา : ไม่ทันเหมือนกันครับพี่…

   สปอร์ตแชนแนล : ชิบหายแล้ว….ใครดูทันมั่งวะ!!?!

    94 FM : เบอร์ 23 ครับ!! โหม่ง…เข้าประตูตัวเองพี่!

   นักข่าวอีกสิบกว่าชีวิตที่เหลือ : … (ก้มลงพิมโน้ตบุคโดยพร้อมเพรียงกัน!)

 

-กองหน้าตัวดำ เดินบ่นเป็นภาษาแอฟริกัน หงุดหงิดที่เพื่อนไม่ส่งบอลให้…

 

- นักบอลชอบนอน…(พอทีมมันขึ้นนำ มันนอนตลอดเลย) ZZzzZzzZ

- เกมฟุตบอล ที่มีการเจ็บมากที่สุดที่ผมเคยดูมาในชีวิต (ทีมที่นำอยู่ มันเจ็บ มันนอนทุก 5 นาที)……………….(ไม่ได้โม้นะ ทุก 5 นาทีจริงๆ)

-หลังจบเกม – การรู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย และให้เกียรติ (แม้จะตะโกนโห่มาตลอดเกม) ^^

…

แค่จะบอกว่า

ไปดูบอลไทย ในสนามกันเถอะครับ :]

« สัปดาห์นรก…ที่แตกต่าง

เข็มทิศในโลกมืด »