วันที่ผมไปดูบอล ‘ที่สนาม’
ถ้าวันนี้ผมไม่ได้ไปดูบอลไทย ที่ “สนาม”
ผมก็คงไม่มีโอกาสได้เห็น…
-แม่พาลูกไปยืนตรงอุโมงค์นักกีฬา “เดี๋ยวพ่อเดินออกมาแล้วยื่นมือไปแตะมือพ่อด้วยนะลูก… มาแล้วๆ…” ^^
-พริตตี้สาวสวย(มาก)……………………………………(มาก จริงๆ นะ)
-ภาระอันหนักหน่วงของกรรมการคนที่ 4 (ริมสนาม) ที่ต้องคอยรับมือกับโค้ชที่เกรี้ยวกราด ตลอดเวลา (ย้ำ ตลอดเวลา!)
-รปภ.ริมสนาม บุรุษที่ได้อยู่ชิดริมขอบสนามครบ 90 นาทีทุกนัด แต่ไม่เคยได้ดูบอลเลย (เพราะต้องยืนตามระเบียบพัก หันหน้าเข้าหากองเชียร์ตลอด -*-)
-เด็กเก็บบอล วัยสิบสองขวบ…ที่เดาะบอลได้เป็นพันครั้ง…
-เพลงเชียร์กระหึ่ม ภาษาไทย ที่ร้องจากใจ และศรัทธา…(ขนลุก)
-สุรชัย จิระศิริโชติ ตำนานปราการหลังทีมชาติไทย …ในบทบาทคนขายหมูทอดเงียบๆ หน้าสนาม
-การเกื้อกูลกัน บนม้านั่งนักข่าวกีฬา
เปรี้ยง! เฮ!!!!
ช่อง3 : เอ่อ…เข้ายังไงวะ ดูทันมั้ย?
สยามกีฬา : ไม่ทันเหมือนกันครับพี่…
สปอร์ตแชนแนล : ชิบหายแล้ว….ใครดูทันมั่งวะ!!?!
94 FM : เบอร์ 23 ครับ!! โหม่ง…เข้าประตูตัวเองพี่!
นักข่าวอีกสิบกว่าชีวิตที่เหลือ : … (ก้มลงพิมโน้ตบุคโดยพร้อมเพรียงกัน!)
-กองหน้าตัวดำ เดินบ่นเป็นภาษาแอฟริกัน หงุดหงิดที่เพื่อนไม่ส่งบอลให้…
- นักบอลชอบนอน…(พอทีมมันขึ้นนำ มันนอนตลอดเลย) ZZzzZzzZ
- เกมฟุตบอล ที่มีการเจ็บมากที่สุดที่ผมเคยดูมาในชีวิต (ทีมที่นำอยู่ มันเจ็บ มันนอนทุก 5 นาที)……………….(ไม่ได้โม้นะ ทุก 5 นาทีจริงๆ)
-หลังจบเกม – การรู้แพ้ รู้ชนะ รู้อภัย และให้เกียรติ (แม้จะตะโกนโห่มาตลอดเกม) ^^
…
แค่จะบอกว่า
ไปดูบอลไทย ในสนามกันเถอะครับ :]

ชิวๆ
เสริมต่อน่ะ…..สนามบอลเดี๋ยวนี้
กลายเป็นสนามมวยซ่ะเอง
แหะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
รายงานซะละเอียดเลย เป็นฉากๆๆ
เห็นภาพโดยเฉพาะขายหมูทอดเงียบๆหน้าสนาม ☺
หายไปนานเลย ไม่ขยับนิ้วพิมพ์เลย
รออ่านอยู่ว่าไปไหนต่อ ☺
พี่ไม่อัพเดทบล็อกเลย
รออ่านอยู่ค้าบบ.. คิดถึงงานเขียนกวน ๆ แฝงแง่คิดสะกิดต่อมอ่ะค่ะ
ว่างๆ มาเขียนอีกนะพี่นะ^o^
ขอบคุณมากที่คอบติดตามนะครับ
ขอโทษด้วยทีไม่มีเวลาเขียนบล็อก ทำให้หลายคนเฝ้าคอย
กองโต จะกลับมาในเร็วๆนี้ครับ T-T
อ่านวนไปวนมาหลายรอบแล้ว ถ้าบล๊อกนี้เป็นหนังสือพิมพ์ คงมีหมึกติดมือหัวนิ้วโป้งจนล้างไม่ออกแล้วมั๊ง ป่านนี้:)
ขอโทษคร้าบบบบ T-T
รออีกนิด นะนะนะ
เย็นนี้อย่าลืมมาเชียร์เมืองทองกันน่ะครับ
เมืองทองฟอร์มเริ่มเข้าที่แล้ว เลค 2 ได้ลุ้่นแชมป์แน่นอน
หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ยังรออ่านอยู่นะ ☺