สัปดาห์นรก…ที่แตกต่าง

สัปดาห์นรก

 

 

 

(สัตหีบ 2553)

เมษายนที่ผ่านมา

ผมเดินทางมาที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง

โรงเรียนนี้อยู่บนเกาะเล็กๆ ซึ่งแยกตัวออกมาจากแผ่นดินใหญ่ในสัตหีบ

ไม่มีนักเรียนหญิง ม.ปลาย ผมยาวผูกโบ ให้เหล่ตามอง – มีเพียงกลุ่มชายหนุ่ม ผมสั้นเกรียน หน้าไหม้เกรียม ผิวหยาบกร้าน

ไม่มีตำราเรียนหนาเตอะ และข้อสอบคิดคำนวณแสนปวดหัว – มีเพียงท่อนซุง เรือยาง แสงแดด ความร้อน น้ำทะเล ความหิว ความเหนื่อย ความเจ็บ ความล้า และความทรมาน เป็นแบบฝึกหัด

โรงเรียนนี้ใช้เวลาเรียนเพียงแค่ 8 เดือน ไม่กินระยะเวลายาวนานเหมือน 4 ปีในมหาวิทยาลัย

เรียนจบแล้วก็ไม่มีปริญญามอบให้ -มีเพียง ตราเล็กๆ รูปฉลามคู่ หนึ่งอัน ไปแปะบนหน้าอกข้างซ้าย

และสามารถเดินออกไปจากเกาะนี้ได้ พร้อมเรียกตัวเองว่าเป็น นักทำลายใต้น้ำจู่โจม หรือ หน่วย SEAL ได้อย่างเต็มภาคภูมิ

 พวกเขาคือ หน่วยรบที่ดีที่สุด เท่าที่โลกจะสร้างขึ้นได้…

 

 

 

สัปดาห์นรก คือชื่อของบททดสอบ ด่านหนึ่ง ที่พวกเขากำลังจะก้าวเข้าเผชิญหน้ากับมัน

หากใครได้มาสัมผัสกับตารางการฝึกในช่วงนี้เหมือนผม คงรู้สึกเช่นเดียวกันว่า หากจะเปรียบเทียบกับ ‘นรก’ ดังที่ตั้งชื่อนั้น ก็ไม่รู้สึกว่า ‘เกินจริง’…

 

ขออนุญาตขยายความ ‘ความนรก’ ของสัปดาห์นี้

การฝึกสัปดาห์นรกของหน่วย SEAL นี้ ก็ไม่มีอะไรมาก…ตลอด 120 ชั่วโมงต่อจากนี้ ทุกคนจะต้องฝึกอย่างหนัก ติดต่อกันตลอดเวลา โดยไม่มีการนอน ไม่มีการพัก ไม่มีการอาบน้ำ ประแป้ง เปลี่ยนเสื้อผ้า โทรหาแม่ยาย…

 

ไม่มีการยกมือขอร้อง วิงวอน ขอเวลานอกใดใด

 

ไม่ว่าจะตอนเช้าฟ้าสาง หรือช่วงเที่ยงที่แดดจัดๆ พยายามจะฉีกร่างกายคุณออกด้วยความร้อน และรีดเค้นของเหลวออกจากร่างกายของคุณจนแห่งเกรียม หรือตอนพลบค่ำที่มืดสนิทมองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเอง

พวกเขาจะยังคงอยู่ในสนามฝึก แบกซุงขึ้นเขาอันสูงชัน แบกเรือยางข้ามโขดหินอันแหลมคม นอนเกลือกกลิ้งไปกับพื้นถนนที่ร้อนเหมือนกระทะ ว่ายน้ำทะเลระยะทางไกลด้วยพันธนาการที่มัดมือและเท้าเอาไว้ กระโดดลงในบ่อน้ำแข็งที่ความยะเยือกเย็นพร้อมที่จะจู่โจมไปหยุดการเต้นของหัวใจ ฯลฯ

ต่อสู้กับความกลัว ความง่วง ความเจ็บ แสบ ปวด ล้า เหนื่อย ร้อน หนาว และทรมาน

 

เอาชีวิตรอดให้ได้ คือ เส้นชัยของบททดสอบนี้

 

 

ช่วงระยะเวลา 5 วันที่ผมเฝ้าติดตามการฝึก เห็นดวงอาทิตย์ขึ้น-ลงหลายต่อหลายครั้งในขณะที่การฝึกยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

 ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าขีดจำกัดของมนุษย์ 1 คน จะทำได้มากมายขนาดนี้

 บางคนหมดสติ บางคนพูดจาไม่รู้เรื่อง บางคนร้องไห้ บางคนตั้งคำถามกับตัวเอง ว่ากูมาอยู่ตรงนี้ทำไม

แต่ก็มีเวลาให้ความอ่อนแอไม่มากนัก  พวกเขาต้องลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับสัปดาห์นรกต่อไป ด้วยเกียรติของชายชาติทหาร

 

———————————————————————————

(กรุงเทพมหานคร 2553)

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา

อาจเรียกได้ว่าเป็น ‘สัปดาห์นรก’ ของผม คนกรุงเทพฯ และประเทศไทย เลยก็ว่าได้

หากเปรียบเปรยกับคำว่า ‘นรก’ ก็คงไม่รู้สึก ‘เกินจริง’ เช่นกัน

 

City Of God – กรุงเทพมหานคร ลุกเป็นไฟ !!

เมืองหลวงร้อนระอุ คนที่เสียหายร้อนรน คนที่อยู่ไกลร้อนใจ คนที่ลงมือร้อนแรง ราวกับมีกระทะทองแดงเทราดลงบ้านเมืองที่เคยศิวิไลและสงบสุข

ในจอโทรทัศน์ทุกช่อง หน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ เต็มไปด้วยภาพของ เปรตขอส่วนบุญ ที่เมื่อไม่ได้ทุกอย่างตามใจหมาย ก็เลือกวิธีทำลายข้าวของเหมือนเด็กๆ ที่ขาดการอบรม

 

กลุ่มผีห่าซาตานที่อาละวาดในนรกที่ว่านี้ เปลี่ยนถนนที่เราเคยเดินถือลูกชิ้นปิ้งกินอย่างสบายใจ ให้กลายเป็นสนามรบในชั่วข้ามคืน

 

 

บางคนโกรธแค้น บางคนสูญเสีย บางคนร้องไห้ บางคนตั้งคำถามกับตัวเองว่าที่นี่คือที่ไหน

ในขณะที่บางคนไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ กำลังเชื่อฟังใคร และรับใช้มันไปเพื่ออะไร?

และบางคนก็ขาดปัญญาที่จะคิดขึ้นได้ว่า สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เพียงเพราะการพ่นน้ำลายพร่อยๆ ออกมา 2-3 ประโยคของตัวเองนั้น จะสร้างความฉิบหายให้บ้านพ่อบ้านแม่ตัวเองมากซักแค่ไหน

 

 

ผมนึกภาพย้อนไปที่ สัปดาห์นรกของการฝึกหน่วย SEAL ที่สัตหีบ

คนกลุ่มหนึ่ง เหนื่อย หนัก เจ็บ ทรมาน เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อฝึกฝนวิชา นำมาปกป้องอธิปไตยของประเทศ เพียงเพราะคำว่า ‘ชาติ’

 

ในขณะที่สัปดาห์นรกที่เกิดขึ้นในเมืองนี้

คนกลุ่มหนึ่ง ใช้อารมณ์มาควบคุมสติ ใช้ความโกรธ เดือดดาน เครียดแค้น โง่เขลา สะใจ และคึกคะนอง มาทำลายชาติบ้านเมืองตนเอง เพียงเพราะคำว่า ‘ผลประโยชน์’

 

 

การฝึกอันเหนื่อยหนักแทบขาดใจของทหาร หรือการปฏิบัติหน้าที่ของทหารรักษาดินแดน ทหารภาคใต้ ที่แลกชีวิตไป …จะเกิดคุณค่าอะไร?

ชีวิตที่แลกไปเพื่อปกป้องแผ่นดินไว้ ไม่ให้ใครมารุกราน…

…เพื่อให้คนบนแผ่นดินนี้ ลงมือทำลายมันเองอย่างนั้นหรือ?

 

« คนไม่มีเวลา

วันที่ผมไปดูบอล ‘ที่สนาม’ »