วันที่เธอโทรมาง้อ…

วันที่เธอโทรมาง้อ…

วันนี้เธอโทรมาหาผม…อีกแล้ว 

หลังจากที่ลังเลใจอยู่สักพัก ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ให้กับความใจอ่อนของตัวเอง ก่อนจะยอมกดรับสาย

ฟังน้ำเสียงก็พอรู้ ว่าเธอดีใจที่ได้คุยกับผมอีกครั้ง

 

เธอเริ่มต้นด้วยบทสนทนาแบบเดิมๆ – ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ถามว่าช่วงนี้ผมสบายดีไหม? ยังทำงานหนักจนไม่มีเวลาพักผ่อนรึเปล่า? เครียดกับงานมากไปไหม?

 

…ผมตอบคำถามเธอแบบ ถามคำตอบคำ เพราะเบื่อหน่ายกับถ้อยคำเป็นห่วงเป็นใยของเธอ และอยากให้เธอเข้าเรื่องซักที

 

เธอคงรับรู้ได้ถึงความรำคาญของผม และอ้อมค้อมไปได้ไม่ไกลนัก สุดท้ายเธอก็ยอมเอ่ยคำถามที่เราสองคนรอคอยกันอยู่

เธอถามว่า มาถึงวันนี้ ผมเคยคิดจะเปลี่ยนใจบ้างไหม?

เปลี่ยนใจ…ลืมคำปฏิเสธ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ผมเคยบอกเธอไป

เปลี่ยนใจ…ลองทบทวนถึงความทรงจำดีๆ ระหว่างผมกับเธออีกสักครั้ง

เปลี่ยนใจ..เพื่อที่จะกลับไปหาเธอ

…

 

เมษายน 2552 – วันนั้นผมได้คุยกับเธอครั้งแรก

ท่ามกลางอากาศที่ร้อนอบอ้าว วันหยุดอันน่าเบื่อของผู้ชายเบื่อชีวิตอย่างผม ถูกปลุกขึ้นด้วยเสียงโทรศัพท์ลึกลับสายหนึ่ง

- เธอเป็นฝ่ายโทรมาหาผมก่อน โดยอ้างว่าเพื่อนสนิทของผมแนะนำมา

…เพียงไม่กี่วันถัดมา เจ้าเพื่อนตัวดีก็พาผมไปพบกับเธอ และทิ้งผมไว้ให้อยู่กับเธอเพียงลำพัง

“ให้น้องเค้าดูแลละกัน วันนี้กูเหนื่อยๆ ว่ะ” มันยิ้มมุมปาก ยักคิ้วให้ผม ก่อนที่จะปิดประตูแล้วหายจากไป

 

โอเค ผมยอมรับว่า คืนนั้นผมมีความสุขที่ได้อยู่ที่นั่นกับเธอ และมีเธอคอย ‘ดูแล’

จะว่าไป เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งในเรื่องพรรค์นั้นเลยล่ะ แถมยังสอนผมในหลายๆ ท่า จนผู้ชายอกสามศอกอ่อนประสบการณ์อย่างผมถึงกับอายไปเลย…

วินาทีที่เนื้อตัวเราสัมผัสกัน มันทำให้ผมใจเต้นแรง เหงื่อของผมไหลท่วมกายแบบที่ไม่เคยเป็นมานานแล้ว

 

 ‘สบายตัว…’ ผมสรุปสั้นๆ ให้เพื่อนฟัง ได้ว่าอย่างนั้น

 

เหตุการณ์ในค่ำคืนนั้น ผมยังจำได้ทุกฉากทุกตอนไม่เคยลืม และยังจำสีหน้าของเธอตอนออกมาส่งผมที่หน้าประตูได้เช่นกัน

แววตาของเธอในวันนั้น มีความหวังอยู่เต็มเปี่ยมว่า ผมคงประทับใจและจะกลับมาหาเธออีก

ใช่ ผมประทับใจ

ผมมีความสุข

แต่ผมไม่ได้คิดจะจริงจังอะไรกับเธอ…

 

พูดกันตรงๆ แบบผู้ชายเห็นแก่ตัว

‘ก็ในเมื่อเธอเอง เป็นคนยื่นข้อเสนอมาให้ ผู้ชายโง่ๆ เท่านั้นแหละที่จะไม่สนองไป’

แล้วผมผิดด้วยหรือที่ตอบรับข้อเสนอของเธอ?

…

 

แต่ถ้ารู้ว่าเธอจะตามตื๊อผมได้นานถึงเพียงนี้

คืนวันนั้นผมอาจจะทบทวนดูอีกครั้งก่อนลงมือทำอะไรลงไป

การโทรมาง้อบ่อยๆ แทบจะทุกเดือนที่ผ่านมา

แสดงให้เห็นว่าเธอไม่ยอมปล่อยผมไปง่ายๆ

เธอกำลังผูกมัดตัวผม และอยากให้ผมรับผิดชอบสิ่งที่เคยทำลงไป

 

หลายวันเข้า ปฏิบัติการตามตื๊อของเธอยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ

เธอโทรมาบ่อยและถี่ขึ้น

เช้าตรู่ พักเที่ยง เวลาทำงาน หรือช่วงเวลาที่ผมหลับใหล

ใช้ทั้งเบอร์เดิม หรือเปลี่ยนเบอร์ใหม่ๆ เธอไม่เคยหยุดความพยายาม

เส้นบางๆ ของความเกรงใจระหว่างเรา มันขาดลงไปเสียแล้ว

 

เธอกำลังจะเข้ามาในชีวิตผม เธอจะครอบครองผมให้ได้!

 

มันแย่ตรงที่ ที่ผ่านมาผมยังคงมีจิตใจที่เป็นมนุษย์อยู่บ้าง …และเพียงพอที่จะรู้สึกผิดที่จะพูดกับเธอแรงๆ

เลยทำได้แค่เพียงปฏิเสธการง้อของเธอด้วยถ้อยคำสุภาพ หรือบ่ายเบี่ยง อ้างนู่นอ้างนี่ไปเรื่อย

 

แต่ในครั้งนี้ความอ่อนโยนในตัวมนุษย์เริ่มถูกครอบงำด้วยความหงุดหงิด เกินจะทน

ผมขี้เกียจที่จะรับมือกับเธออีกต่อไปแล้ว

จริงๆ แล้ว ด้วยสามัญสำนึกน่าจะรับรู้ได้ว่าผมไม่เคยมีความคิดที่จะเปลี่ยนใจกลับไปหาเธอเลย

ผู้หญิงอย่างเธอ น่าจะมีผู้ชายเดินเข้าไปหาหลายต่อหลายคน

ทำไมถึงต้องมาฝากความหวังกับผู้ชายกะหลั่วๆ อย่างผม

 

ไอ้เรื่องของเรา มันผ่านมาแล้ว และมันก็จบลงที่คืนนั้นแล้ว ลืมมันซะ!

 

โทสะ บังคับให้ผมกรอกเสียงอันแข็งกระด้างลงไปในหูโทรศัพท์

ผมบอกให้เธอฟังผมให้ดีๆ

ครั้งนี้ผมจะคุยกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย

 

“ผมไม่มีวันที่จะกลับไปหาคุณ ไม่ว่าจะกรณีใดใดก็ตาม

ไม่เคยคิด ไม่มีอยู่ในหัวกบาล

ลืมผมซะ มองหาคนใหม่ซะเถอะ และต่อไปนี้อย่าได้โทรมาอีก…

หยุดความพยายามของคุณเสียที…

 

…ไอ้ ‘ฟิตเนส เฟิร์สท์ !!!’ “

 

เชื่อว่าพวกคุณคงเคยเจอเช่นกัน… :]