อุจจาระกลางเวหา ตอนที่ 1: ออกจากกะโหลก ชะโงกดูนอกกะลา

ตอนที่ 1: ออกจากกะโหลก ชะโงกดูนอกกะลา

“พาสปอร์ตนี่สำคัญที่สุดนะลูก ต้องติดตัวไว้ตลอดเวลา”

เสียงของชายแก่ขี้เป็นห่วงคนหนึ่ง ที่ผมเรียกว่า ‘ป๊า’ ดังกึกก้องอยู่ในหัว

 

“เออ..รู้แล้วน่า” ผมนึกถึงตอนที่ผมทำเสียงรำคาญความเป็นห่วงของป๊าในตอนนั้น

จะเป็นห่วงอะไรนักหนา ถ้าใส่ไว้ในกระเป๋ามันจะหายไปไหนได้ กังวลอะไรไม่เข้าเรื่องเลยป๊าเนี่ย

 

แล้วผมก็กระโดดขึ้นแท็กซี่ ออกจากบ้านมาในเวลาเช้ามืด

นี่ยังไม่ทันจะถึงสนามบินเลย …ผมแอบแง้มดูพาสปอร์ตในกระเป๋าคาดเอวของผมเป็นรอบที่ 7 แล้ว…

“โอเค ยังอยู่” ผมงึมงำคนเดียว อย่างโล่งใจ

 

“แหม เอ็งไม่ค่อยจะกังวลเท่าไหร่เลยนะ…ไอ้หมา!” ใบหน้าของป๊าในจินตนาการโผล่ขึ้นมาเยาะเย้ยผม

ผมสะดุ้ง รูดซิบปิดกระเป๋าแทบไม่ทัน

ทำตาค้อนปะหลับปะเหลือกอยู่คนเดียว ที่เสียท่า โดนป๊าส่งพลังจิตตามมาแซวเหมือนรู้ทัน

 

 

ใช่ครับ

ผมกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศ

และที่สำคัญ

นี่เป็นครั้งแรกของผม!

 

ขออนุญาติเล่า…อย่างไม่อาย

ชีวิต 25 ปีที่ผ่านมา ผมไม่เคยไปต่างประเทศเลยครับ

ใกล้เคียงที่สุดก็แค่ไปเฉี่ยวๆ แถวตะเข็บชายแดนประเทศเพื่อนบ้าน

แต่ก็ยังไม่เคยมีอวัยวะชิ้นไหนของร่างกาย ยื่นลุกล้ำออกไปนอกเขตสยามประเทศเลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

เมื่อรู้ว่าจะได้ไปต่างแดน ในครั้งนี้

ครอบครัวอันอบอุ่นของผม (ที่มักจะตื่นเต้นกับสิ่งต่างๆ มากเกินความจำเป็นอยู่เสมอ)

ก็เลยยิ่งตื่นเต้นกับเหตุการณ์ครั้งนี้ไปกันใหญ่

รวมทั้งตัวผมเองก็เช่นกัน…

มีอาการ ‘ใจกะตึ๊กใจกะตั๊ก’ อยู่บ้าง ดั่งในเนื้อเพลงท่อนหนึ่ง ของน้องโฟร์-มด อัลบั้มที่ 2

 

 

จะไม่ให้ ใจกะตึ๊กใจกะตั๊กได้ยังไงล่ะ

นอกจากครั้งนี้จะเป็น ‘ครั้งแรก’ ที่ผมจะได้ไปต่างประเทศแล้ว

นี่ยังเป็น ‘ครั้งแรก’ ที่ผมได้ ขึ้นเครื่องบิน ด้วย !!

 

เรียกว่าได้ เปิดซิง  ทั้งสองอย่างในครั้งเดียวกัน

เป็นประสบการณ์ ที่แค่ฟังก็ ‘เสียว’ เป็นสองเท่าแล้ว จริงมั้ยครับ

 

การเดินทางไกล ของผมในครั้งนี้ ผมเดินทางไปทำงานครับ

ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ได้ยังไม่ครบ 2 เดือนดี ผมต้องเดินทางไปถ่ายทำรายการนอกสถานที่อยู่เสมอ

ต่างจังหวัด ขึ้นเหนือ ลงใต้ ตะวันออก ตะวันตก หรือแม้กระทั่ง ตะวันนา

ใกล้ ไกลแค่ไหน ผมทยอยไปเรื่อยๆ เลย

ซึ่งครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งที่ไกลที่สุด เป้าหมายปลายทางอยู่ที่ประเทศ สิงคโปร์ครับ

 

แต่การเดินทางในครั้งนี้ ‘เรื่องงาน’ ไม่ใช่ภารกิจหลักของผมเพียงอย่างเดียว

ยังมีภารกิจที่ยิ่งใหญ่ อีกสิ่งหนึ่ง ที่ท้าทายรอให้ผม ‘ลงมือทำ’ มันอยู่!!!

 

เป็นภารกิจที่ไม่รู้จะน่าภาคภูมิใจดีไหม

เป็นภารกิจที่คนปกติทั่วไป คงไม่นิยมทำกัน

เป็นภารกิจที่ มึงไม่ต้องเอามาเล่าให้คนอื่นฟังก็ได้…

 

สองสัปดาห์ก่อนหน้านี้ มีน้องๆ กลุ่ม a team junior ติดต่อมาขอสัมภาษณ์ผมเพื่อไปลงในคอลัมน์เล็กๆ ใน a day

มีคำถามอยู่ข้อนึง ถามว่า ‘มีเรื่องอะไรที่คุณอยาก เปิดกะลา ของตัวเองมากที่สุด’

ผมคิดไม่ออก

…เลยเข้าห้องน้ำไปนั่งเบ่ง ‘ก้อนไอเดีย’

(เป็นศัพท์ที่รู้กันเฉพาะตัวผมคนเดียว ที่ผมจะเรียก ’ก้อนอุนจิ ก้อนอึ หรือก้อนขี้’  ว่า ‘ก้อนไอเดีย’ เพราะมักจะมีไอเดียอะไรแปลกๆ เจ๋งๆ ผุดขึ้นมา ในขณะที่ผมกำลังให้กำเนิดเจ้า ‘ก้อนไอเดีย’ เหล่านี้อยู่เสมอ)

และแล้วผมก็นึกคำตอบออกครับ!!

 

เรื่องที่ผมอยากเปิดกะลาให้ตัวเองมากที่สุดก็คือการ ขึ้นเครื่องบิน!!

เพราะผมไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน

แต่ไม่ใช่แค่ขึ้นธรรมดา

ผมจะ ขึ้น ‘ไปขี้’ บนเครื่องบินด้วย!!!

 

ผมเคยตั้งใจจะทำการศึกษา การขี้ ในสภาวะต่างๆ กัน

การขี้ ที่ยากลำบากของมนุษย์ลักษณะหนึ่ง คือ การขี้ในขณะที่ตัวเรากำลังเคลื่อนที่ไปด้วย

ผมเคยดูคลิปวิดีโอของฝรั่ง มีคนกลุ่มหนึ่งพยายามจะพิสูจน์ว่า ‘มนุษย์เรา สามารถขี้ได้ในขณะที่กำลังวิ่งไปด้วย’

และพวกเขาก็พิสูจน์ให้เราเห็นจริงๆ ว่ามันทำได้!! (ถึงแม้จะเลอะเทอะเปรอะเปื้อนเต็มขาเลยก็ตาม)

 

แต่สิ่งที่ผมอยากจะศึกษาไม่ถึงกับอุบาทว์ขนาดนั้นหรอกครับ

ผมแค่สนใจการ ขับถ่ายบนยานพาหนะ

ผมมองว่า การอึ บนยานพาหนะ ที่กำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงนั้น เป็นศาสตร์ชั้นสูงครับ

ผู้ทำการ ‘ขับถ่าย’ ในขณะที่มีคนกำลัง ‘ขับขี่’ ต้องได้รับการฝึกมาอย่างถูกต้อง มิเช่นนั้น อาจเกิดอาการ ขี้เลอะเทอะ ขี้หักใน หรือใจฝ่อ ขี้ไม่ออกไปเลยก็มีบ่อยครั้ง

ทักษะที่ต้องใช้นั้นมีมากมาย ทั้งเรื่องการทรงตัว การควบคุมจังหวะการหายใจ อัตราการเบ่ง การคำนวณทิศทางของวัตถุดิบที่กำลังจะออกมา ต้องนำมาหักลบกับอัตราความเร่งของยานพาหนะ ต้านทานด้วยแรงดึงดูดของโลก ยิ่งถ้าภาชนะที่รองรับ มีน้ำอยู่ เรายิ่งต้องคำนวณน้ำหนักให้พอดี ไม่ให้น้ำด้านล่าง มันกระเฉาะขึ้นมาโดนก้นเรา ขณะที่วัตถุดิบของเราหล่นลงสู่พื้นน้ำ รวมถึงต้องใช้สมาธิชั้นสูง หรือบางที ‘โชค’ ก็เป็นสิ่งสำคัญครับ

 

อย่าทำเป็นยิ้มไป

เรื่องพวกนี้ซีเรียสนะ!

 

จะว่าไป ผมก็ยืดอกอย่างภูมิใจและพูดได้ว่าผมนั้นก็ผ่านประสบการณ์เหล่านี้มาพอสมควรแล้ว

รถทัวร์ รถไฟ เรือข้ามเกาะ ไปจนถึงเรือเดินทะเลขนาดใหญ่ ยานพาหนะใดใดก็ตามที่มีห้องน้ำ

ผมขี้มาหมดแล้วครับ !!

(ถ้ามอเตอร์ไซค์ หรือรถตุ๊กๆ มีห้องน้ำที่ปิดมิดชิดกว่านี้ ผมว่าจะไปทำการทดลองให้ครบอยู่เหมือนกัน)

 

จะขาดก็แต่เจ้านกเหล็กที่เหินเวหาอยู่ท่ามกลางท้องนภาอันกว้างใหญ่

อยากรู้เหมือนกันนะว่า หากเราต้องขึ้นไป ‘เบ่ง’ อยู่กลางอากาศ

มันจะยากลำบากเหมือนกับ การอึบนยานพาหนะที่วิ่งบนบก หรือในน้ำหรือไม่?

มันช่างเป็นอะไรที่ท้าทาย น่ารู้ น่าลอง และ ‘น่าขี้’ เสียเหลือเกิน

 

 

ผมจึงตอบบทสัมภาษณ์ในข้อนั้นไปในทำนองนี้ครับ

 

 

 

และคำตอบในวันนั้น ก็คือที่มาของ ‘ภารกิจ’ ในวันนี้

ภารกิจของผม

‘อุจจาระ…กลางเวหา’

 

…

 

 

 (โปรดติดตามตอนต่อไป)

^^